Ik ben er in geslaagd om onze vintage toaster, die mijn wilde kinderjaren overleefde, vandaag onbewust te vermoorden. Twee sneetjes wit brood voor ‘n exquise toast met gember-pepers-scampi’s werden mijn lieve all-USA vriend fataal. Ookal werkte je timer niet meer, zo’n plotse dood verdiende je niet. Barney zal ik je noemen en zo blijf je in mijn herinneringen bestaan. Ik hoop dat “oeps” volstaat als verdediging voor mijn daden.
Hier volgt het verloop van de dag. De keuken, na een heldhaftige aanval met brandblusapparaat, in een waas van fijn ABC-stof (so they say). By the way, hoogst onaangenaam om in te ademen. Gevolgd door het slagveld, strijd geleverd door blote voeten. De opruim. Mijn verontschuldigingen. Oeps.
Oh ja, mijn mamie verjaart morgen, mmh. Taart, koekjes, kusjes en feest.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
